Schemat Ponziego

Historię Schematu Ponziego zaczniemy od ostatniego akapitu jego biografii - Charles Ponzi.

Międzynarodowe kupony na odpowiedź w jednym kraju, mają cenę określonej ilości znaczków w kraju zakupu. Jeżeli w kraju, w którym się ich używa cena tej samej liczby znaczków jest różna, daje to możliwość wygenerowania zysku. Taka forma działalności nazywana jest arbitrażem i nie jest w żaden sposób nielegalna.

Ponzi szybko przekonał do pomysłu swoich przyjaciół, obiecują 50% zwrot inwestycji w ciagu 45 dni. Szybkie zwroty inwestycji tłumaczył dużymi zyskami z międzynarodowych kuponów na odpowiedź. Niedługo potem otworzył właśną firmę Securities Exchange Company.

Niektórzy ludzie zainwestowali i dostał wypłaty zgodnie z obietnicami. Dzięki temu system stawał się coraz popularniejszy i stale się rozwijał. Ponzi zatrudniał pomocników, którym płacił duże wynagrodzenie za każdego dolara wprowadzonego do systemu.

Do lutego 1920 roku, całkowity zysk Ponziego wynosił około 5.000 dolarów, co w tamtych czasach było bardzo dużą ilością pieniędzy.

Do lutego jego zarobki wynosiły już 30.000 dolarów! Spirala zaczęła się nakręcać. Ponzi zaczął zatrudniac pomocników, którzy rozwijali sieć w całej Nowej Angli i New Jersy. W tym czasie inwestorzy zarabiali ogromne pieniądze, co zachęcało wszystkich do jeszcze większych inwestycji.

Do Maja 1920 roku, jego zysk wynosił 420.000 dolarów. Wtedy też zaczął powoli wpłacać pieniądze do Hanover Trust Bank of Boston, mając nadzieję, żę gdy jego oszczędności osiągną odpowiedni poziom będzie mógł przejąc kontrolę nad bankiem lub nawet stać się jego prezesem. Niedługo później rzeczywiście wykupił pakiet kontrolny.

Do Lipca 1920 roku, zdołał zarobić miliony dolarów. Ludzie zastawiałi swoje domy i zaciągałi ogromne pożyczki, byle móc zainwestować w system Ponziego. Wielu z nich, cały zysk reinwestowało spowrotem w system. Dopóki pojawiali się nowi inwestorzy napędzający przepływ gotówki, system mógl wypłacać pieniądze starym oczekującym na zwrot. Niestety, proste kalkulacje wykazałby, że cały system przynosi ogromne straty, a zobowiązania narastają w tempie lawinowym.

W pewnym momencie ludzie zaczęli się zastanawiać skąd Ponzi tak szybko stał się bogaty. Falę pytań rozpoczął proces sprzedawcy mebli, któremu Ponzi nie zapłącił jeszcze w czasach kiedy był biedny. Część inwestorów zdecydowała, że wycofa się z tego biznesu.

Ponzi zaczął bardzo szczodrze opłacać inwestorów dzięki czemu ci przestali odchodzić.

W Lipcu 1920 roku, Boston Post napisał pozytywny artykuł na temat Ponziego i jego systemu, co znacznie zwiększyło ilość inwestorów interesujących się jego firmą. Dzięki temu Ponzi zaczął zarabiać 250.000 dolarów dziennie!

Mimo chwilowej porawy sytuacji jeden z redaktorów Boston Post, zaczął być dość podejrzliwy wobec osoby Charlesa Ponziego i przeprowadził własne dochodzenie w tej sprawie. Zainteresowały się nim rónież włądze, które jednak udało mu się jednak później uspokoić na pewien czas.

Pod koniec lipca, The Post zaczął publikować serię artykułów zadając pytania dotyczące systemu Ponziego. Niedługo potem opublikowano analizę Clarence’a Barron’a - analityka finansowego, który zauważył, iż chociaż system Ponziego przynosi niebiańskie zwroty inwestycji, sam Ponzi w ogóle nie inwestuje w swój system.

Baron zauważył, że abyt pokryć wartość firmy Securities Exchange, w systemie musiałoby krążyc 160 000 000 międzynarodowych kuponów na odpowiedź. W rzeczywistości było ich tylko 27 000. Poczta Amerykańska oświadczyła, że tak duża ilość kuponów nie zostałą zakupiona, ani w kraju, ani za granicą. Zysk brutto z każdej transakcji kupna/sprzedaży kuponów był kolosalny, jednak koszty transakcji były o wiele większe od zysku.

Siłą rzeczy system nie mógł przetrwać i niedługo potem upadł, a Ponzi skończył w więzieniu.

Dalej: upadek schematu Ponziego

Tags: bank, charles, defraudacja, oszustwo, pieniądze, ponzi, schemat

• Te groźne opcje
• Koniec bankowego eldorado
• Tomasz Czudowski w mBanku
• Dramatyczny czuwa w sieci
• CEKOL wita w Nowym Roku!!!